Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Πώς να περάσετε τις διακοπές σας ή Χριστούγεννα στην κουζίνα ή κάτι τέτοιο.

Μπαίνουμε στο Χριστουγεννιάτικο μουντ και νομίζω τα σπίτια ξεκινούν να μυρίζουν κουραμπιέδες, μελομακάρονα, Christmas cakes, μεθυσμένες συνταγές, και άλλα καλούδια.

Κι επειδή όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος θα μπω στη διαδικασία να κουραστώ στην άδειά μου, μαγειρεύοντας, ορίστε μερικές ιδέες αν θέλετε να γινετε κι εσείς δημιουργικοί, να χαρίσετε ένα δώρο από τα χεράκια σας, και να ζεστάνετε το σπίτι σας με γιορτινά αρώματα.

Ξεκινώ με τη συνταγή για orangettes. Μην σας απογοητεύει το αποτέλεσμα στη φωτογραφία, βρήκα ότι έφταιγε πολύ η σοκολάτα που είχα χρησιμοποιήσει τότε. Τις επόμενες φορές που επανέλαβα τη συνταγή ήταν μια χαρά η όψη.
Αν θέλετε μπορώ να σας συστήσω μάρκα ή κατάστημα για να αγοράσετε τη σοκολάτα σας.
Δοκιμάζετε μετά το δέυτερο ξεπίκρισμα τις πορτοκαλόφλουδες για να ξέρετε πώς εξελίσσεται η κατάσταση. Πρέπει να νιώθεις λίγο ξινό, λίγο πικρό το πορτοκάλι, και όταν το βάλεις και στο σιρόπι το πικρό σχεδόν να εξαφανίζεται.
Άσε να στεγώσουν στη σχάρα και να στραγγίξουν overnight και βούτα στη σοκολάτα την επόμενη μέρα.
Προτίμησε να τα καλύψεις ολόκληρα, παρά να αφήσεις την άκρη χωρίς επικάλυψη σοκολάτας, εκτός αν θα καταναλωθούν εντός μερικών ημερών. Αλλιώς θα σκληρήνει πολύ το πορτοκάλι και είνια λίγο ξενερωτικό να είναι έτσι.

Μετά έχουμε τη συνταγή για σοκολατάκια με καρύδα. Είναι αρκετά απλή νομίζω, δεν είναι πολλά πράγματα που μπορεί να πάν λάθος. Σκέφτηκα ότι αν έχεις πολύ όρεξη, μπορείς να παγώσεις λίγη νουτέλλα στο ψυγείο και να ανοίγεις το μίγμα με την καρύδα στην παλάμη σου, να βάζεις στη μέση ένα μικρό κομματάκι νουτέλλας και να το κλείνεις γύρω γύρω με το μίγμα σε μπαλίτσα ή μακρόστενο σχήμα, πριν τα βουτήξεις στη σοκολάτα. Δεν το έχω δοκιμάσει αλλά νομίζω ότι είναι δυνατόν αν έχεις την ώρα, τη διάθεση και την υπομονή.

Μετά έχω μια συνταγή για αμυγδαλωτό. Μέσες άκρες είναι η συνταγή από το βιβλίο οικοκυρικών από το δημοτικό, με λίγα adjustments που εδραίωσα μετά από χρόνια που την κάνω.

1 ποτήρι αμυγδαλόψυχα αλεσμένη
1/2 ποτήρι ζάχαρη άχνη
1καπάκι της μπουκάλας κονιάκ
2 κουταλιές ανθόνερο
2-3 στεγόνες άρωμα πικραμύγδαλου
ζάχαρη για να τα βουτήξετε
γαρύφαλλα για γαρνιτούρα και το παραίτητο άρωμα
θήκες (φόρμες)

Αν χρειαστεί παραπάνω υγρό για να γίνει καλή η υφή της πάστας προσθέστε ένα ένα κουταλάκι κονιάκ και ανθόνερο και δοκιμάζετε.

Σημειώστε ότι με αυτή τη συνταγή σκεπάζουμε και το Christmas cake πριν μπει η ζαχαρόπαστα από πάνω.

Με την πιο πάνω συνταγή, μπορείτε να κανετε και το πιο κάτω σοκολατάκι. Είναι λίγο ζόρι αλλά αν έχετε τη διάθεση, δύσκολο δεν είναι σίγουρα.

Εκτός του αμυγδαλωτού θα χρειαστείτε μαύρη σοκολάτα (για εισηγήσεις ρωτήστε με mail για να σας στείλω), κόκκινα γλασέ (;) κερασάκια, κονιάκ.

Κόβετε τα κερασάκια σε τρίτα ή τέταρτσ και μαρινάρετε στο κονιάκ για μερικές ώρες (αν μπορείτε πάνω από 3 ώρες, τόσο το καλύτερο). Στραγγίζετε και τυλίγετε το κάθε κερασάκι σε ακυγδαλωτό το οποίο θα απλώσετε στην παλάμη σας και μετά θα σχηματίσετε σε μπαλίτσα γύρω από το κεράσι. Βουτήξτε σε μαυρη σοκολάτα που έχετε λιώσει σε μπεν μαρί και αφήστε σε αλουμινόχαρτο για να στεγνώσουν.

Τέλος μια συνταγή για μάφινς για ένα χριστουγεννιάτικο πρωινό ή για να συνοδεύσουν ένα χριστουγεννιάτικο τσάι.

Υλικά:
2 1/4 ποτήρια. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
3/4 ποτηριού ζάχαρη
3 κουταλάκια baking powder
1 πρέζα αλάτι
1/2 ποτήρι αμυγδαλόψυχα αλεσμένη
2 κουτάλια grand marnier
2 κουτάλια γάλα
2 κουτάκια φυστικέλαιο
1 κουταλάκι άρωμα πικραμύγδαλου
2 μεγάλα αυγά
2 ποτήρια. cranberries (προτιμώ παστά γιατί είναι γλυκά, ενώ τα κατεψυγμένα είναι ξινά. μπορείτε να το δοκιμάσετε αν σας αρέσει η αντίθεση, εμένα με γαλά σε στυλ σοκολάτα και μετά χυμός πορτοκάλι)
150γρ. λευκή σοκολάτα σε chocolate chips ή κομμένη σε μικρά κομματάκια
καστανή ζάχαρη για γαρνίρισμα
νιφάδες αμύγδαλου για γαρνίρισμα

Στεγνά υλικά αναμυγνίονται μαζί.
Υγρά υλικά αναμυγνίονται μαζί.
Χύνουμε τα υγρά υλικά στα στεγνά υλικά και ανακατεύοντας προσθέτουμε τα cranberries και τη λευκή σοκολάτα. Βάζουμε το μίγμα σε θήκες για μάφινς (ρωτήστε με πάλι, αν χρειάζεστε προμηθευτή). Πασπαλίστε με καστανή ζάχαρη και νιφάδες αμυγδάλων.
Ψήστε στους 200 βαθμούς Κελσίου για ένα 20λεπτο ή μέχρι να φουσκώσουν και να μπορείτε να τα τρυπήσετεμ ε μια οδοντογλυφίδα που θα βγαίνει καθαρή από μέσα. Αφήστε να κρυώσουν σε μια σχάρα πριν τα δοκιμάσετε, αλλά όσο είναι ακόμη λίγο ζεστούλια είναι στα καλύτερά τους.


Από εκεί και πέρα φαντασία και αγάπη.

Θέλω να πω κάτι cheesy τύπου "χαρούμενες δημιουργίες" αλλά μπαααα....

Get your asses in that kitchen and make something delicious for your loved ones ρε! <3 p="">

Να τα πούμε;

Που ήμουν μιτσιά εγύριζα τζι εγώ τζαι ελάλουν τα κάλαντα στη γειτονιά μαζί με συμμαθήτριες μου. Μια φορα θυμούμαι δεν είχαμε τρίγωνο τζαι επήραμε αυτοσχέδια μουσική. Ένα γουδί με το γουδοχέρι, μια αυτοσχέδια μαράκα με φακές, κάτι τέτοια. Και είχαμε ένα κουτάκι για τα χρήματα και δεν εκατεβάζαμε μούτρα όταν μας έδιναν γλυκά αντί χρήματα και εμαζεύκαμε λεφτά για να αγοράσουμε μπισκοτάκια και να πάμε να τα πάρουμε σε 1-2 ιδρύματα για το προσωπικό και όποιον εμπορούσε να φάει, και να "τα πούμε" στον κόσμο τζειαμέ.
Τζαι εκάμναμε πρόβες στο σπίτι που εμαζευκούμασταν να τα ξέρουμε ούλλοι, καλά. Και εθυμώναμε η μια της άλλης άμα εν τα εξέραν καλά.
Τζαι οι μανάδες μας εδιούσαν μας παραπάνω λεφτά τζαι ελαλούσαν μας να φυλάξουμε να πάμε να φάμε κάτι κι εμείς. Επειδή εξέραν ότι εν το κάμνουμε για τα  λεφτά, για εμάς.
Τζαι είχε και περίεργους που μας εθκιώχναν τζαι εκατεβάζαμεν τα μούτρα μας, αλλά εν εξιτιμάζαμε.

2014 σήμερα και από την περασμένη εβδομάδα διώχνω γύρω στα 3-4 ζευγάρια την ημέρα από το γραφείο. Εν το κάμνω γιατί είμαι καμιά περίεργη, κάμνω το γιατί ανοίουν την πόρτα τζαι ξεκινούν "τρίγωνα, κάλαντα, μες στη γειτονιά" με ενθουσιασμό επιπέδου σλοθ σε κατάθλιψη, ανοίουν σου την όρεξη για χάπια, πολλά χάπια, ό,τι χρειαστεί για να μεταφερτείς το συντομότερο στο wonderland σου. Κάμνω το γιατί το "τρίγωνα, κάλαντα" έννεν τα φάκκιν κάλαντα, εν το φάκκιν τζίγκολ μπελς, εν ένα φάκκιν τραούδιν χριστουγεννιάτικο. Με την ίδια λογική θα μπεις τζαι θα μου πεις τον ρούντολφ το ελαφάκι ή το εγενήθη σε μια φάτνη, ή το ω ναι, ψάλτε στα ουράνια ή τον φάκκιν μικρό τυμπανιστή αντί για τα κάλαντα. Τζαι τούτο εν το λιγότερο γελοίο.
Κάμνω το γιατί τα λεφτά πουτζιάζουν τα, γιατί εν σέβουναι τον χώρο εργασίας, γιατί είδαν φως τζι εμπήκαν χωρίς ένα σκουφί,χωρίς ένα τρίγωνο. Κάμνω το γιατί αν τους δώσω σοκολατάκια ή μελομακάρονα έννα μου κατεβάσουν μούτρα-το λιότερο.

Τι σκατά ρε γαμώ το, εν παν τα νορμάλ κοπελλούθκια να πουν τα κάλαντα στη γειτονιά τους πλέον; Εν παν τα μωρά οργανωμένα να χτυπήσουν πόρτες τα απογεύματα που εν σπίτι ο κόσμος και να ρωτήσουν "να τα πούμε, να τα πούμε;";
Περιπαίζουμε τους αμερικάνους, αλλά τζείνοι φκαίνουν για τριτ ορ τρίτινγκ μες στη γειτονιά τους τζαι κρατούν τες νέες παραδόσεις που έχουν. Εμείς γιατί απαξιούμε;

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Η λίμνη των κύκλων- a review

Χτες ενημερώθηκα τυχαία για μια παράσταση σύγχρονου χορού και live μουσικής, και αποφάσισα ότι παρόλο το πιεσμένο που πρόγραμμα θα προσπαθήσω να πάω.
Τελειώνω μάθημα μπαλέτο, τρέχω (κυριολεκτικά) σπίτι, αλλάζω ρούχα, τρώω 2 παξιμάδια, παίρνω λίγο νερό και τρέχω (σχεδόν κυριολεκτικά) στο θέατρο.

Ανεβαίνουν οι μουσικοί στη σκηνή, παίρνουν τις θέσεις τους και ξεκινούν με την πρώτη χορεύτρια να ξεκινά κι εκείνη με το χορευτικό μέρος.



Η μουσική ξεκινά απαλά, χαλαρά, η χορεύτρια προχωρεί προς το κέντρο της σκηνής και ξεκινά να χτυπιέται. Το περίμενα από την περιγραφή εξάλλου (ό,τι παραθέτω σε φόντο χρωματιστό είναι από εδώ): Συνεχίζοντας την καλλιτεχνική της έρευνα γύρω από τα αρχετυπικά επαναλαμβανόμενα μοτίβα στην μυθοπλασία και στην κινησιολογική γραφή, η χορογράφος σκιαγραφεί πολλές ιστορίες σε μια μόνο εικόνα... ή πολλές εικόνες από μια μόνο ιστορία… [...] Μέσα από τις πιο πεζές και καθημερινές ιστορίες, όταν ο κύκλος μοιάζει με ανιαρή επανάληψη σε ευθεία, η χορογράφος προσπαθεί να εντοπίσει τις επαναλαμβανόμενες αρχετυπικές εικόνες δοκιμάζοντας τα όρια της σωματικής και ψυχικής αντοχής.

Με το που ανάβουν τα φώτα που λέτε αντιλαμβάνομαι ότι κάτι στρογγυλά, λευκά, ψηλά πράματα που έβλεπα στη σκηνή είναι στοίβες που πιάτα. Ποτζείνα που τάχα σπάζουν στα μπουζουκλερί από ότι ακούω. Χμ. Σάννα τζαι η σκηνή με τα φώτα κλπ μοιάζει λίο με λαϊκουροκατάσταση; Θυμούμαι ότι εδιάβασα τούτο: Ένα έργο με έντονα παραδοσιακά και λαϊκά στοιχεία, με διακριτικές αναφορές σε κοινωνικούς και ηθικούς περιορισμούς, σε ψυχικούς καταναγκασμούς και ταυτόχρονα ένα σχόλιο όσον αφορά τις επιθυμίες, τα όνειρα και τα θέλω που μετατρέπονται σε αυτοσκοπό.
Μμμ, ναι αλόπως εν τούτα τα λαϊκά που εννοούσε τζαι την ανάγκη να διασκεδάσει ο κόσμος με ένα συγκεκριμένο τρόπο;
Α, να και ο τραγουδιστής που ξεκινά πιο δυναμικά με τούτο το τραγούδι. Ντάξει, επιβεβαιώθηκα.
Προχωρά το χορευτικό, η μουσική γίνεται πιο έντονη κλιμακωτά, το χορευτικό μένει στους ίδιους τόνους πάνω κάτω, και εγώ προσπαθώ να καταλάβω αν επίτηδες φαίνονται να πασχίζουν να χορέψουν ή αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Όπως και να'ναι το χορευτικό πλέον έχασε το παιχνίδι κατ'εμένα. τα κομμάτια που εν πιο θεατρικά μεταδίδουν μου παραπάνω πληροφορία ενώ έπρεπε που τη στιγμή που εν χορευτική παράσταση παραπάνω, να εν ο χορός που θα μου δίνει παραπάνω δεδομένα. Η μουσική ανεβάζει την παράσταση, χωρίς να σημαίνει ότι θα έβρισκα σε αυτό το περιβάλλον παραπάνω ευχαρίστηση αν άκουα μόνο τη μουσική χωρίς να υπάρχει η υποστήριξη του χορευτικού.

Ξεκινούν στο μεταξύ να σπάζουν πιάτα, να σκουπίζουν, να φκαίνουν πας στα πιάτα να χορεύκουν, να σύρνουν γαρύφαλλα, μια κατάσταση που όντως έχει ένα νόημα αλλά και πάλι, ο χορός εν απλά ένα πολλά πολλά μικρό κομμάτι του.

Η παράσταση κορυφώνεται με το πιο ωραίο κατ'εμένα μουσικό κομμάτι, με τα πιάτα να σπάζουν ανά ντουζίνες, τα γαρύφαλλα να στοιβάζονται γύρω από τη μια χορευτρια, τα τραπέζια να μετακινούντια και να ανεβαίνουν πάνω χορεύτριες.

Φεύγοντας με ρώτησαν πώς μου φάνηκε και αν μπορώ να εξηγήσω κάτι αφού από τα 3 άτομα που συναντηθήκαμε εκεί, μόνο εγώ είχα ένα φόντο χορευτικό.

Είπα αυτό που λέω τα τελευταία χρόνια που ξεκίνησα λίγο να κρατώ μια επαφή με τα contemporary dance δρώμενα στην Κύπρο: Δεν ξέρω τις χορεύτριες ΑΛΛΑ ό,τι έχω δει τελευταία, ακόμα και με χορευτές των οποίων τις δυνατότητες ήξερα, ήταν άδικο. Άδικο προς τους χορευτές, άδικο προς το κοινό που βλέπει το βίτσιο του κάθε καταπιεσμένου χορευτή-χορογράφου που θέλει να εκφραστεί καλλιτεχνικά και να βγει από το καλούπι της απλής χορογραφίας αλλά χάνεται μέσα σε ένα κόνσεπτ. Στο βωμό του κόνσεπτ λοιπόν θυσιάζονται ταλέντα μεγάλα, και would be θεάματα για το κοινό της τέχνης στο νησί.
Θεωρώ ότι έπρεπε οι κινήσεις να εκτελούνται σωστά, χωρίς να φαίνεται ότι το σώμα δυσκολεύεται-επειδή είναι οι χορευτές καλοί, και εγώ ως θεατής να ζαλίζομαι και να κουράζομαι και να πονώ σωματικά γιατί δεν είμαι χορεύτρια και όλο αυτό μου φαίνεται ότι αν το έκανα θα ζαλιζόμουν , θα κουραζόμουν, θα πονούσα σωματικά. Το να βλέπω τον χορευτή να φαίνεται ότι πασχίζει δεν είναι για μένα ο σωστός τρόπος να μεταφέρεις τούτα τα συναισθήματα. Θα το δεχόμουν αν έβλεπα ένα installation όπου ο χορευτής εχόρευκε γα τόση ώρα και τόσο έντονα που έφτανε στο σημείο να μην αντέχει πλέον να εκτελεί τις κινήσεις του με άρτια τεχνική. ΌΧΙ σε μια παράσταση περιορισμένης διάρκειας,

Η τελική μου άποψη είναι ότι είδα μια μουσική πειραματική παράσταση που έσμιγε νέα δουλειά με λαϊκά ακούσματα, με μια έκφραση χορευτική-θεατρική για να ενώσει τα δύο είδη μουσικής, παρά το αντίθετο.

Σας αφήνω με ένα ακόμη κομμάτι από την παράσταση το οποίο δεν μπορώ να φανταστώ άλλη αφορμή να πρωταγωνιστήσει σε ανάρτηση τούτου του μπλογκ.



Συγχαρητήρια στον συνθέτη της μουσικής Δημήτρη Ζαχαρίου (που ομολογουμένως ήταν και η αφορμή να πάω στην παράσταση) ο οποίος θεωρώ ότι έφτασε την παράσταση σε άλλο επίπεδο για τα δικά μου έστω γούστα-κάτι που λέω χωρίς να έχω καμιά ανάγκη να πω μπράβο στον συγκεκριμένο άνθρωπο, αλλά επειδή θεωρώ ότι όντως το αξίζει.

Γενικές πληροφορίες για την παράσταση, απλά για το αρχείο:
Το Χοροθέατρο Ομάδα Πέντε παρουσιάζει το έργο "Η Λίμνη Των Κύκλων" της Χλόης Μελίδου.
Μουσική σύνθεση: Δημήτρης Ζαχαρίου
Χορεύουν: Julia Anne Brendle, Ρούλα Κλεοβούλου, Μάγια Μηνά, Αλεξία Περδικάκη, Φωτεινή Περδικάκη
Τραγούδι: Κωνσταντίνος Μελίδης
Μουσικοί: Δημήτρης Ζαχαρίου (πλήκτρα), Νικόλας Τρύφωνος (κοντραμπάσο), Αντρέας Στεφάνου (κρουστά), Αντρέας Κατσουνωτός (κιθάρα, μπουζούκι)
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Η παράσταση πραγματοποιείται στα πλαίσια του προγράμματος Τερψιχόρη, των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού.